Beatrixziekenhuis
| Banneweg 57, Gorinchem |
5 tarieven
6.80/10.00 |
|
+31 183 644 444 |
|
Beatrixziekenhuis op de kaart
Beoordeling
Angela Bakker (13.11.2017 10:08)
Zeer slechte ervaring met de kinderartsen.
Onze dochter zag op jonge leeftijd geregeld blauw bij dr mond en handen.
Daarvoor geregeld bij de kinderarts geweest was volgens arts weinig aan de hand.
Ze heeft een licht lekkende hartklep en meer niet gaven de artsen aan.
Op een gegeven moment, op latere leeftijd kreeg ze het benauwd wij naar de eerste hulp toe.
Was weer weinig aan de hand volgens dienstdoende arts. Argument dit kwam waarschijnlijk door spierbuikoefeningen.
Was een overbezorgde moeder.
Andere dag worden we gebeld dat een andere arts naar gekeken had. Ze had vocht achter haar longen en haar pompfunctie leek achteruit te gaan.
Waren er helemaal klaar mee afspraak gemaakt bij cardiologie volwassen poli van het Beatrix. Onze dochter was al 17 ( die nam ons wel serieus). Die stuurde ons door naar het Erasmus ziekenhuis. Daaruit kwam dat onze dochter een ernstig bindweefsel syndroom heeft. Ze waren bij de kinderartsen ook vergeten te benoemen. Dat onze dochter een klein gaatje in het tussenschot van haar hart heeft.
Geregeld kreeg ik naar mijn hoofd bij de kinderartsen dat ik een overbezorgde moeder was. Zeer schandalig dat dit gebeurd is gelukkig zit ze nu in een ziekenhuis.
Waar ze alert zijn en waar je serieus wordt genomen. Het had heel anders kunnen aflopen met onze dochter, door het bindweefsel syndroom.
Zeer slechte ervaring met de kinderartsen.
Onze dochter zag op jonge leeftijd geregeld blauw bij dr mond en handen.
Daarvoor geregeld bij de kinderarts geweest was volgens arts weinig aan de hand.
Ze heeft een licht lekkende hartklep en meer niet gaven de artsen aan.
Op een gegeven moment, op latere leeftijd kreeg ze het benauwd wij naar de eerste hulp toe.
Was weer weinig aan de hand volgens dienstdoende arts. Argument dit kwam waarschijnlijk door spierbuikoefeningen.
Was een overbezorgde moeder.
Andere dag worden we gebeld dat een andere arts naar gekeken had. Ze had vocht achter haar longen en haar pompfunctie leek achteruit te gaan.
Waren er helemaal klaar mee afspraak gemaakt bij cardiologie volwassen poli van het Beatrix. Onze dochter was al 17 ( die nam ons wel serieus). Die stuurde ons door naar het Erasmus ziekenhuis. Daaruit kwam dat onze dochter een ernstig bindweefsel syndroom heeft. Ze waren bij de kinderartsen ook vergeten te benoemen. Dat onze dochter een klein gaatje in het tussenschot van haar hart heeft.
Geregeld kreeg ik naar mijn hoofd bij de kinderartsen dat ik een overbezorgde moeder was. Zeer schandalig dat dit gebeurd is gelukkig zit ze nu in een ziekenhuis.
Waar ze alert zijn en waar je serieus wordt genomen. Het had heel anders kunnen aflopen met onze dochter, door het bindweefsel syndroom.
Greetje Smid (08.11.2017 12:27)
Foto van de ingang is erg verouderd helaas. Nieuwe zou leuk zijn
Foto van de ingang is erg verouderd helaas. Nieuwe zou leuk zijn
Henk Kolijn (13.10.2017 13:08)
Ik ben voor controle geweest! Maar eigenlijk is het er best goed!
Ik ben voor controle geweest! Maar eigenlijk is het er best goed!
Sebastiaan Boom (26.07.2017 17:00)
Ben hier niet geweest voor een opname, alleen voor poli-bezoeken. Mooi ziekenhuis, zeer behulpzame ontvangst. Op (bijna) elke afdeling staan gastvrouwen/heren klaar.
Ben hier niet geweest voor een opname, alleen voor poli-bezoeken. Mooi ziekenhuis, zeer behulpzame ontvangst. Op (bijna) elke afdeling staan gastvrouwen/heren klaar.
Hans Stolk (05.11.2016 20:19)
Naar het ziekenhuis volgens protocol doorverwezen ivm groeiachterstand baby. Het eerste gesprek was nog net geen overlijdensbericht, het hing er om of we moesten twee dagen blijven. De bevalling zou zeker in week 36/37 plaatsvinden. Vervolgens wekenlang vier (!) keer per week voor een hartfilmpje, een gesprekje, een echotje, het kon niet op. Vervolgens schoof de bevalling steeds een week op, lekker als je daar helemaal op voorbereid bent. Op een gegeven moment lazen we in de ogen van het personeel waarom we eigenlijk in het ziekenhuis rondliepen want alles ging zo goed met de baby. Dat vonden wij vanaf het begin al maar teruggaan naar de verloskundige? ho maar. Uiteindelijk in week 41 (!) ingeleid, waarna we onze jassen al pakten. Maar nee, de kleine was 5 gram (!) te licht volgens het protocol! Een nieuwe lijdensweg volgde met allemaal verschillende verpleegsters die allemaal een andere mening hadden over borstvoeding. De kroon spande het moment dat wij de kleine zelf een nieuwe luier om hadden gedaan. Of we misdadigers waren? Ook de volgende dag mochten wij nog niet naar huis. Ondanks dat dat wel was toegezegd en wij daar erg naar uit hadden gezien. Nee want van de 12 keer controleren van de bloedsuikerspiegel (de eerste elf waren perfect) was de 12e keer niet goed. Het was maar vreemd dat we naar huis wilden, want je hebt toch het beste met je kind voor??? Kortom, een ziekenhuis met angstige, onprofessionele, protocolfreakachtige mensen die je zwangerschap tot een redelijk groot drama maken.
Naar het ziekenhuis volgens protocol doorverwezen ivm groeiachterstand baby. Het eerste gesprek was nog net geen overlijdensbericht, het hing er om of we moesten twee dagen blijven. De bevalling zou zeker in week 36/37 plaatsvinden. Vervolgens wekenlang vier (!) keer per week voor een hartfilmpje, een gesprekje, een echotje, het kon niet op. Vervolgens schoof de bevalling steeds een week op, lekker als je daar helemaal op voorbereid bent. Op een gegeven moment lazen we in de ogen van het personeel waarom we eigenlijk in het ziekenhuis rondliepen want alles ging zo goed met de baby. Dat vonden wij vanaf het begin al maar teruggaan naar de verloskundige? ho maar. Uiteindelijk in week 41 (!) ingeleid, waarna we onze jassen al pakten. Maar nee, de kleine was 5 gram (!) te licht volgens het protocol! Een nieuwe lijdensweg volgde met allemaal verschillende verpleegsters die allemaal een andere mening hadden over borstvoeding. De kroon spande het moment dat wij de kleine zelf een nieuwe luier om hadden gedaan. Of we misdadigers waren? Ook de volgende dag mochten wij nog niet naar huis. Ondanks dat dat wel was toegezegd en wij daar erg naar uit hadden gezien. Nee want van de 12 keer controleren van de bloedsuikerspiegel (de eerste elf waren perfect) was de 12e keer niet goed. Het was maar vreemd dat we naar huis wilden, want je hebt toch het beste met je kind voor??? Kortom, een ziekenhuis met angstige, onprofessionele, protocolfreakachtige mensen die je zwangerschap tot een redelijk groot drama maken.
